Kilka i to nie moich, ale są dobre, więc nie zawaham się ich użyć.

Długo się zbierałam, przeistaczałam, stawałam i myślę, że nadszedł czas, by powiedzieć z ShataQS:

„  Jestem

Strażnikiem swojej wolności

Świadoma własnej wartości

Motylem światła w sobie

Jestem”

Jestem tą, która czuje mocniej, wnika głębiej, zadaje pytania, niedowierza nawet własnym odpowiedzią, śmieje się głośno i płacze często. Jestem tą, która tańczy z wiatrem halnym na grani, która dzieli z pustynią spokój tętniący zmianą, która bez ruchu żyć nie potrafi a jednak w medytacji trwa jak zaklęta. Jestem tą w drodze i tą w utuleniu, jestem spokojem czynnego wulkanu i szumem lasu o poranku, który swe sny opowiada słońcu, a ono wnika w niego ciepłem promieni, sen znika, a ta chwila zachwyca…

O tak, jestem zachwycona drogą. Drogą jaką każdy z nas pokonuje dokonując codziennych wyborów. Drogą, która prowadzi nas do siebie, do samopoznania poprzez małe uświadomienia i przez wielkie przebłyski. Jestem dla siebie zagadką, a życie to zaskakująca tajemnica.

A zawodowo kim jestem? Bo pewnie o tym głównie powinnam tu pisać…

Przewodnikiem Tatrzańskim, pilotem wycieczek, przewodnikiem turystyki rowerowej, twórcą rękodzieła i warsztatów handmade’owych, a także przedstawicielem w firmie medycznej.

A co robić lubię?

Kocham być z ludźmi, choćby z sobą. Wspinać się, łazić po górach, poznawać nowe, jeździć na rowerze, tworzyć własnymi rękami, gotować i jeść, pisać i czytać, robić zdjęcia i oglądać obrazy, sadzić i zbierać, zajmować się zwierzętami od pszczół po psa, rozmawiać, ale i milczeć. Lubię jeździć autem i puszczać głośno muzykę, a już to z powodu niedoskonałości słuchu a już przez chęć poczucia jej wibracji całą sobą.

To tak z grubsza.

 A czemu tu do Ciebie piszę?

Ponieważ mam przeświadczenie, że każdy z nas jest na tej ziemi po coś, a działania podjęte w radosnej intencji to te właściwe, dające światu to co tylko od nas może on dostać. Nie potrafimy przewidzieć wpływu naszych działań na innych. Może moje pisanie odmieni kogoś życie na lepsze…

Nie wiem, czy wytrwam w tym pisaniu i nie wiem co napiszę, ale podejmuję wyzwanie, bo za długo mnie woła a ja doszłam do momentu w życiu, że idę, gdzie wołają hahaha;)

To spłycenie, ale słucham, gdzie woła mnie radość, gdzie czuję spokój a we mnie rozpala się światło twórcze i w tym działam. A co się pogubię to wracam, znowu i znowu, Do końca dni w swoją stronę będę biec, iść, czołgać się…. Oj myślę, że to znasz, więc w cięższych chwilach wiedz, że jestem obok, na tej samej drodze i wierzę w zachwyt na jej końcu.

Pewnie nie tak wygląda typowy wpis o sobie i nie to się piszę, by się dobrze sprzedać, ale potrzebuję napisać właśnie to i właśnie Tobie.